Myndin í speglinum - kafli 1
Höfundur: Seifur_@hotmail.com
Þetta var búið að vera erfið ráðstefna. Það var langt ferðalag til staðarins og þar sem hún átti að flytja erindi á ráðstefnunni þá þurfti hún að vinna langt frameftir nóttina fyrir flugið út svo heim til að pakka og taka sig saman en síðan beint út á flugvöll. Flugið út var einkar erfitt þar sem hún gat ekki sofnað á leiðinni. Það var líka margt sem hvíldi á huga hennar.
Hún hafði nýverið slitið sambandi við mann sem henni þótti mjög vænt um og hafði skilið þarfir hennar til fullnustu. Hún gat bara ekki gefið sig svona alveg undir hans vald hversu freistandi sem það hefði annars verið því það samrýmdist ekki hennar ímynd af sjálfum sér sem framgangsríkum einstaklingi sem vissi hvað hún vildi. Það var eins og viss hluti hennar væri að gera uppreisn gegn þessari ímynd og það var nú ekki til að bæta það hvílíkan unað hún hafði að því að gefa þessum hluta sínum lausan tauminn. Jafnvel nú,dauðþreytt í flugvélinni fann hún hvernig hún hitnaði við tilhugsuninna um síðasta ástarfund þeirra. Mynd hennar sjálfrar í speglinum þegar hann “notaði” hana, orðin sem hann notaði,orðin sem hún sagði fyrir hann og sjálfa sig. Þetta hafði verið ógleymanleg upplifun en þegar hún kom heim grét hún bæði yfir því sem hún vissi að hún væri að gefa frá sér og þess sem hún hlyti að verða við það að gefa sig alla.
Flugvélin hristist aðeins í smástund og það gaf henni tækifæri til að kasta þessum hugsunum frá sér og beina huganum af því sem hún vildi vera. Ákveðin hugsaði hún sér að það að vera framgangsrík í sínu starfi og að taka virkan þátt í því félagslífi sem kæmi við samneyti við fólk í svipaðri stöðu og lífsmynstri þess hlyti að gefa sér. Það að gefa ástríðum sínum lausan taumin væri ekki mögulegt í þessu lífi hennar og svoleiðis yrði það að vera.
Þegar flugvélin lenti var hún steinsofandi og vaknaði ekki fyrr en flugvélin staðnæmdis við flugstöðvarbyggingunna. Þaðan fór hún beint á hótelið með leigubíl og kastaði sér örþreytt upp í rúm því hún átti að vakna snemma morguninn eftir. Svefninn var hinvegar lengi að lengi að koma og á meðan varð henni aftur hugsað til spegilmyndar sinnar. Það var hlýtt í herberginu en hálfrökkvað og hún lá nakin ofan á rúminu og eftir allt ferðalagið og hitann úti fyrir var hún orðin sveitt yfir allan líkaman. Þessi sami líkami birtist alltaf í hugsýnum hennar en þá var einnig annar sveittur líkami til staðar og hugur sem vildi stjórna henni. Hugur sem vildi að hún lægi fyrir honum og kæmi við sig sjálf,finndi fyrir geirvörtunum,kreisti þær létt og fast, gerði þær harðar, renndi svo fingrunum hægt niður eftir heitum líkamanum og… Nei,hugsaði hún með sér ég verð að hætta að hugsa svona. Hún lagðist á hliðinna og breiddi teppið yfir sig og reyndi að hugsa um dásemdir listasafna og kaffiboða, búðarferða í útlöndum og gáfulegar samræður í kokkteilboðum en allt kom fyrir ekki. Spegilmynd hennar kallaði alltaf aftur og aftur.
Þegar hún vaknaði daginn eftir var hún ennþá þreytt og það var nokkuð liðið á morguninn. Hún dreif sig í sturtu og síðan tók hún sig til fyrir daginn. Hún vildi koma vel fyrir á fundinum, virðuleg en samt kvenleg og sexý svo hún valdi dökka drakt, svartar sokkabuxur og nokkuð háhælaða skó en samt ekki of mikið. Svo þegar hún var að fara í sokkabuxnar horfði hún á sjálfa sig í speglinum og leist bara nokkuð vel á það sem hún sá. Líkamsræktin sem hann skipaði henni að stunda af miklum móð hafði greinilega skilað árangri og hún var mjög sátt við hvernig líkami sinn var allur orðin stinnari og frísklegri. Þá fékk hún hugmynd sem varð henni til að brosa. Hann hafði eitt sinn skipað henni að vera nærbuxnalaus undir kjólnum þegar hún hafði flutt fyrirlestur á mjög virðulegri samkomu í Háskólanum. Það hafði gert hana mjög æsta að vera svolítið kínký fyrir framan þennan samsöfnuð af snobburum og menningarfrömuðum sem opinberlega máttu ekki vamm sitt vita en áttu sín leyndarmál eins og aðrir. Það var enn meira æsandi að hann hafði sagt henni að gera hlé á máli sínu og sýna smákvikmynd af tölvumyndvarpanum. Í myrkrinu hafði hún farið aðeins afsíðis, bak við tjald og þar hefði hann beðið eftir henni. Hann hafði snúið henni við snögglega og tekið hana aftanfrá og hún hafði komið næstum um leið. Hún brosti enn við minningunni og nú ákvað hún að gera þetta aftur í dag. Hún fór því ekki í nærbuxnar heldur lét nægja að festa sokkabuxnar við mjaðmabeltið en fór svo í dragtina yfir.