Ginntur til að vera drottnari eða ástarsagan furðulega
Öll meginatriðin í þessari sögu byggjast á sönnum atburðum. “Skáldaleyfin” eru tvenns konar. Öllum ummerkjum sem gætu rakið söguna til tiltekinna aðila hefur verið eytt. Í öðru lagi er stílsins vegna tímarás atburðanna breytt.
Sagan átti sér stað fyrir nokkrum árum. HANN hafði ætlað að reka ákveðin erindi og ræða við nokkra einstaklinga um sumar í bandarískri stórborg. En einmitt vegna þess að það var sumar átti hann í erfiðleikum með að finna þá sem meiningin var að tala við og eftir nokkrar tilraunir ákvað hann að eyða vikunum sem hann átti mest til að kynnast sem best öllu mannlífi í þessari borg og umhverfi hennar.
Honum blöskraði fátæktin og betlið innan um fáfengilegt ríkidæmi. Á kvöldin sótti hann veitingastaði og krár. Uppáhaldsstaðurinn hans varð brátt veitingahús þar sem spilaður var klassískur djass. Þar drakk hann og hlustaði og fór að leita sér að félagsskap konu.
Það tók fremur stuttan tíma. Hann sá dökka konu eina sér, á að giska milli þrítugs og fertugs, sem var látlaust klædd, ómáluð og augsýnilega ekki vændiskona. Konan drakk ódýrasta bjórinn og hlustaði á tónlistina. Hann fékk leyfi til að setjast við hlið konunnar og þau hófu tal saman. Allt fór vel fram og hann bauð konunni drykk sem hún þáði. Konan fékk sér koníak frá Suðurríkjum Bandaríkjanna, full sætt að mati hans, svona mitt á milli líkjörs og venjulegs koníaks, en bragðgott. Þau dönsuðu örlítið saman og konan dansaði af munúð. Þegar veitingastaðnum var lokað bauð hann konunni heim til sín. Ert ekki stíf, spurði hann. Má ekki bjóða þér nudd á axlir og jafnvel á fleiri staði.
Á þessum tíma vildi hann nudda sem flestar konur. Hann var vanur nuddi sjálfur og nuddaði fast eins og hann hafði verið nuddaður en langaði til að bæta svolitlu við af erótík eins og hann hafði lesið sér til ef konan leyfði það. Satt að segja var það að nudda konuna og sjá hold hennar bert megináhugamál hans á þessu augnabliki. Öll frekari kynni ef einhver yrðu kæmu síðar ef bæði óskuðu þess. Konan þáði þetta sérstæða boð.
Bæði voru nokkuð við skál, hann eftir nokkur glös af bourbonvískíi, konan af koníakinu sæta en ferðin heim í herbergi hans gekk samt greiðlega. Eftir smádrykk fór konan úr að ofan að beiðni hans og lagðist á rúmið á grúfu, hann bar á hana olíu og fór að nudda háls hennar, herðar og bak og reyndi að vera mjúkhentur. Konan stundi af ánægju. Veistu sagði konan, að það hefur enginn nuddað mig í mörg ár. Kærastinn minn fyrrverandi, - blessuð sé minning hans, hann fórst sl. vetur í slysi í verslun, verslunarstjórinn skaut hann óvopnaðan, þessi kærasti nuddaði mig aldrei. Gældi aldrei við mig.
Eftir skamma stund snéri konan sér við að beiðni hans. Hann spurði hvort hann mætti snerta brjóst konunnar og hún svarði með jái. Þótt hann snerti ekki geirvörturnar strax sá hann hve stinnar þær voru. Hún sagðist vera orðin heit. Hann bað konuna að fara úr að neðan og snúa sér aftur við og tók til við fætur hennar eins og hver samviskusamur nuddari átti að gera. Eftir smátíma spurði konan hvort hann væri feiminn við að færa sig ofar. Hann svaraði því neitandi og gerði eins og um var beðið, strauk kynfæri hennar, allan skapabarminn, einkum snípinn, og endaði með að leita að G-blettinum inn í leggöngunum. Eftir það héldu þeim engin bönd.
Eftir ánægjuríkar samfarir fóru þau að sofa. Þetta var eins manns herbergi og þröngt. Um morguninn spurði hann konuna um aðstæður hennar og konan kvaðst vera atvinnulaus og búa í skjóli fyrir heimilslaust fólk. Það hefði konan gert síðan slysið varð í vetur og henni var í kjölfarið sagt upp íbúðinni. Þau fóru út og borðuðu saman morgunverð og hann bauð konunni að búa tímabundið hjá sér, í fæði og húsnæði, gegn því að hún fylgdi honum um hættulegustu hverfin í borginni. Einnig setti hann sem skilyrði að hún færi í læknisskoðun sem hann borgaði. Konan samþykkti þessa tilhögun og hann flýtti sér að afgreiðslu ódýra hótelsins, kvartaði undan sagga og þrengslum í litla herberginu og bað um gott tveggja manna herbergi, erindinu var vel tekið og verðmismunurinn greiddur út í hönd, nokkrar vikur fram í tímann.
Dagarnir fóru í skoðunarferðir um fátækrahverfi og heimsóknir til kunningja konunnar, á kvöldin var djasskráin heimsótt og síðan tók við nudd og kynlíf. Hún rakaði sig að neðan eftir uppástungu sem hann hálft í hvoru kom með í gríni, í þá daga var það ekki algengt að konur rökuðu sig að neðan. Hún gerði það honum til nokkurrar ánægju en hafði sjálf af því undarlega mikla skemmtun fannst honum.
En brátt fór konan að verða óánægð og spurði hvort hann hefði aldrei refsað dætrum sínum. “Have you ever whipped your daughters” fékk hann að heyra og þegar hann svaraði því á heiðarlegan hátt neitandi og sagðist vera á móti öllum barnarefsingum horfði konan á hann pirruð og sagði: “I think children should be whipped on a regular basis”. Þetta orðbragð fór í taugarnar á honum. Dökk kona að lofsyngja whipping, húðstrýkingu! Hvað um frelsi frá þrælahaldi og Ku Klux Klan?. Hins vegar samþykkti hann að konan mætti kalla hann “daddy”. Það kitlaði á undarlegan hátt einhverja girnd hans.
Konan gerðist órólegri og fór að gera alls kyns hluti honum til leiðinda eins og að drekka úr hálfri ginflösku á tíu mínútum og verða snarbrjáluð, fór að kalla hann við ýmis tækifæri hvítan svertingjahatara og þaðan af verra og gera fleira honum til angurs. Augljóst að þetta gekk ekki lengur. Hann sagði að hún yrði að fara en bætti svo við eiginlega hugsunarlaust: Þú átt alla vega skilið að vera flengd. (”Anyway, you deserve to be spanked”).
Viðbrögð konunnar voru skjót. “Then do it!” Hann sagði henni að fara úr öllum fötum og flengdi hana rækilega á allar hliðar, aðallega með lófunum en líka með belti og smá trjágrein sem hann hafði haft með sér í herbergið fyrir hreina tilviljun daginn áður þegar hún var í ginæðinu. Hann var reiður. En konan stundi af ánægju. Sér til mikillar furðu hafði hann mikla ánægju af athöfninni líka. Eftir þessa rækilegu og yfirgripsmiklu flengingu kraup konan við fætur hans, alls nakin, og sagði eitthvað á þessa leið: Daddy! You may whip me whenever you like, whenever you think I deserve it and anywhere. (Pabbi! Þú mátt hýða mig hvenær sem þú vilt, hvenær sem þú telur mig eiga það skilið og hvar sem er). Hann svaraði því til að hún mætti aldrei segja “whipping” aftur. Ef húin notaði það orð yrði hún flengd (spanked) og raunar yrði hún flengd hvenær sem “daddy” þóknaðist að gera það og ytri aðstæður væru innan velsæmismarka.
Þannig hélt samband þeirra áfram í nokkrar vikur. Öðru hverju sagði hann við konuna “now it is spanking time” (nú er það flengingartími) og þau fóru upp á hótelherbergi. Þessu fylgdi stórbætt samkomulag og stóraukið kynlíf, í vaxandi mæli að frumkvæði hennar. Konan var farin að biðja hann um að serða sig að lokinni flengingu og hann var farinn að neita því, einkum þegar hún hafði á klæðum. Það varð vandamál. Konan varð auðmjúk og kurteis nema einstaka sinnum og þá var hún flengd. Nýjar flengingaraðferðir bættust við og voru bæði hér uppfinningasöm. Konan vildi líka láta binda sig, hann reyndi að gera það en var þá eins og alltaf klaufi við að binda hnúta, svo hafði hann að auki andúð á bindingum, konuna átti að flengja óbundna og hlýðna af eigin hvötum. Eftir hverja flengingu var hann ákaflega blíður við konuna, strauk hana, nuddaði mjúklega með olíu og kyssti.
Það var skógur skammt utan við borgina. Hann fór stundum með konuna þangað út fyrir göngustíg, þar hafði hann fundið stórt tré í skjóli. Hann lét konuna fara úr að neðan bak við tréð og flengdi hana með trjágrein þarna úti í náttúrunni. Hún hafði orð á því að sér fyndist skógurinn verða stöðugt meira heillandi og hann var þessu eiginlega sammála. En hann var auðvitað vel á verði á meðan og konan treysti honum fullkomlega.
Það leið að brottfaradegi hans. Hann hafði frá upphafi sagt konunni frá þessum degi, hann myndi yfirgefa hana á tilskildum tíma sem hann greindi frá og halda til heimalands síns og þau sæjust aldrei aftur. Konunni fannst þetta vera smámál í upphafi en þessi staðreynd gerðist æ erfiðara eftir því sem tímar liðu, raunar fyrir bæði. Hann ákvað að eyða þó nokkru fé sem fyrirframgreiðslu á leiguíbúð fyrir konuna og hvatti hana til að leita sér að vinnu. Meira gat hannn ekki gert. Þetta ævintýri var orðið dýrt. Hjónabandið heima sennilega sprungið. En konan var ekki ánægð með þetta. Hann kom að henni að óvörum grátandi síðustu vikuna og hún viðurkenndi þá að hún gréti nú orðið oft þegar hún væri ein. Það átti hann ekki að sjá. Hvað verður um mig, spurði konan. Vertu fullorðin sagði hann. Það verð ég aldrei, sagði konan. Þú ert eini vinurinn sem ég á. Það var víst rétt. Slysin höfðu verið mörg undanfarin ár í blóðugum frumskógum stórborgarinnar og fyrrverandi vinir konunnar voru annað hvort horfnir yfir móðuna miklu eða voru bak við lás og slá, yfirleitt í langan tíma fyrir litlar sakir.
Síðustu dagana fyrir brottför hans var konan aldrei flengd. Hún hafði ekkert á móti því að vera flengd en hann hafði ekki lengur geð í sér til að gera það. Hún hvíldi í faðmi hans um nætur og suma daga líka. Brottfarardagurinn var erfiður. Hún grét og það komu tár í augu hans.
Hann hafði gefið konunni heimilisfang í heimalandinu, ekki heima hjá sér heldur hjá vini sem hann treysti. Konan hafði fljótt samband við hann og bað um peninga. Hún hafði ekki haft nokkra burði til að standa á eigin fótum. Hann neitaði þessari bón hennar. Hún hélt áfram að skrifa honum örvæntingafull. Að lokum fékk hann bréf úr fangelsi, sem bar öll merki rækilegrar ritskoðunar. Konan kvaðst hafa verið handtekin fyrir að hafa haft á sér “smávægis magn af marijuana”. Viltu leysa mig út, spurði hún. Það kostar aðeins 800 dollara í tryggingu (bail). Hann svaraði ekki bréfinu. Hann leit svo á að ekki væri hægt að aðstoða konuna lengur, alla vega ekki erlendis frá. Hann hefði flækst í mál konu sem ekki vildi vera ábyrg fyrir lífi sínu.
Þrátt fyrir þessi leiðinkegu endalok hefur minningin um undirgefnu dökku stúlkuna í blóðugum frumskógi í bandarískri stórborg á sólríku sumri haldið áfram að ylja honum um hjartarætur. Það allt, bæði allar flengingarnar en líka faðmlögin og vináttan.
- Viðbætur höfundar:
-
Hvernig refsaði “ginntur drottnari”?
Mjúkur drottnari hefur fengið viðbrögð frá tveimur einstaklingum um grein hans “Ginntur til að vera drottnari”. Annars vegar fyrirspurn annars drottnara um nákvæmari útlistun á flengingunum. Það mun Mjúkur drottnari gera hér á eftir en vill fyrst svara hinni athugasemdinni, einum lesanda fannst það ólíklegt að drottnari gæti verið svona mikið á móti líkamlegum refsingum á börnum.
Síðastnefnda athugasemdin er ómakleg. Mjúkur drottnari, sem hér eftir verður stílsins vegna aðeins nefndur HANN, er aðeins fylgjandi flengingum og öðrum athöfnum sem flokkast geta undir BDSM, ef bæði drottnari og undirgefin/n hafa náð fullorðins aldri, séu með fullri rænu og eru BÆÐI/BÁÐIR/BÁÐAR samþykk/ir/ar athöfnini. Eftir að hann uppgötvaði drottnarahvöt sína hefur andúð hans á barnarefsingum aukist stórum. Hann gerir sér grein fyrir því að valdi drottnara fylgir mikil ábyrgð og því meira vald, þeim mun meiri ábyrgð. Þetta spakmæli má fylgja. Traustur sadisti verður helst að vera góðmenni!
Hann hefur því sett sér tvímælalausar siðareglur og hann varð mjög hrifinn þegar hann nýlega kynntist BDSM-samtökunum á internetinu og komst að því að samtökin höfðu sett sér nær sömu siðareglur og hann. Honum finnst viðbjóðslegt að fullorðinn einstaklingur beiti líkamlegum yfirburðum sínum til að pína barn.
Hann er auk þess ekki hlynntur hörðu BDSM sem gætu valdið undirgefnum skaða. Þegar HANN hóf að flengja KONUNA setti hann sér nokkrar starfsreglur. 1. Aldrei að beita krepptum hnefa á aðra persónu. 2. Konan skyldi samþykkja notuð tæki og tól fyrirfram. 3. Konan átti að nota ákveðin varnaðarorð. gult farðu hægar, rautt hættu. Hún notaði aldrei þessi orð en sagði nokkrum sinnum grænt! 4. Aldrei að berja höfuð eða háls. 5. Beita ítrustu varúð á brjóst konu og kynfæri. Sama gildir að mestu leyti um maga. Sem sagt fara mjög varlega að allri framhliðinni nema lærunum. 6. Frjálst til flengingar eru rass og læri eins mikið og konan þolir eða vill. Að hluta til bak, athuga þó að fara varlega að neðri hluta þess vegna nýrnanna.
Hverri flengingu fylgdi mikil mýkt og dekur við konuna, þeim báðum líka til ánægju. Því harðari sem flengingin var. þeim mun meira kjass kom í kjölfarið. Konan var enginn þræll og gat sagt varnaðarorð til að draga úr sársauka eða niðurlægingu eða hætta við athöfn eins og áður sagði. Og henni var auðvitað frjálst að fara hvenær sem hún vildi. En það vildi hún síst af öllu.
Snúum okkur nú að frekari útlistun á flengingunum. Þegar leið á tímann fannst honum hann hafa verið hálfgerður klaufi í flengingum í upphafi. Í þessum efnum eins og fleirum gildir reglan: æfingin skapar meistarann. Þegar HANN var kominn í góða þjálfun fóru flengingar á “spanking time” (flengingartíma) oftast þannig fram. Hann tilkynnti konunni að nú væri kominn flengingartími (spanking time, gjarnan strax eftir morgunverð). Hún svaraði. “So you decide”, verði þinn vilji. Eftir að hafa læst herberginu sagði hann konunni að fara úr öllum fötum og leggjast á grúfu á rúmið. Hann kannaði ástand konunnar, var snípurinn harður, var hún þegar vot og setti púða undir miðsvæði líkamans til að auðvelda aðkomuna að þeim líkamshlutum sem flengja átti. Síðan flengdi hann koununa á rass og læri, oftast aðeins með berum lófunum en stundum notaði hann fremur þunga bók. (Konan var hrifnari af lófunum vegna nánari snertingar sem fylgdi beitingu þeirra). Bestu höggin fóru neðarlega á rassinn. Þetta jók blóðrás við kynfærin og örvaði þau. Öðru hverju athugaði hann áhrifin á kynfærunum. Venjulega lét hann konuna snúa sér við, og flengdi hana alla að framanverðu mjög létt með hrísvendi. Þetta særði örlítið en mjög stutt en örvaði þeim mun meira. Flengingunni lauk með nokkrum þungum höggum framan á læri og að aftan. Yfirleitt komu samfarir í kjölfarið.
Í skógarferðunum. þegar flengingin átti sér stað á opinberum en földum vettvangi, var hún tiltölulega einföld. Konan leysti niður um sig án þess að fara úr fötum og flengingin, sem var í harðasta lagi með trjágrein, var eingöngiu á rass og læri. Hann kannaði hins vegar að venju ástand kynfæra hennar bæði á undan flengingu og eftir. Konan vildi oftast að þau flýttu sér upp á herbergi strax á eftir en hann sýndi vald sitt gjarnan með þvi að neita því nema hún sýndi honum fyllstu auðmýkt og kurteisi úti við næstu tímana.
Hann lét konuna vera sem allra mest nakta og sagði henni yfirleitt að fara úr öllum fötum þegar þau komu í herbergi sitt þótt flenging væri ekki endilega framundan. Stundum fékk hún þó í kjölfarið að bregða sér í hlýjan slopp einan fata.(Drottnarinn var og er mjúkur!). Hún þjónaði honum síðan með ýmislegt sem oft var fundið upp sérstaklega í tilefni samskiptanna til að konan sýndi sem mesta undirgefni. Hann kannaði stundum ástand konunnar, hafði hún t.d. rakað ný hár á líkamanum? Ef um vanrækslu var að ræða í þeim efnum var ástandið lagað á stundinni og konan var síðan flengd fyrir trassaskapinn.. Sjálfur var hann klæddur að jafnaði og gætti þess að sofa í náttfötum. Sálfræðiþátturinn er ekki síst mikilvægur í samskiptum drottnara og undirgefins.
Við lok samvistar þeirra vaknaði HANN við það einn morguninn að KONAN lá fast í fangi hans sofandi. Önnur hönd hans var við kynfæri konunnar, en hin hélt utan um höfuð hennar þannig að hún þrýstist að honum. Þetta var vanalega svefnstaðan síðustu samvistarvikurnar. Hann vakti konuna með smákitli. Hún þrýsti líkama sínum enn þá fastar að honum og sagði hálft í hvoru í svefni: “You spank me”, flengdu mig. Hann hugsaði sig um andartak og sagði síðan: Já, ég flengi þig og settist síðan á rúmbrúnina, með efri hluta líkama þessarar grönnu og velvöxnu konu liggjandi í rúminu og fæturnar í upphafi hangandi frá brúninni, með miðpartinn, kynfærin og rassinn, á hnjám sínum. HANN flengdi síðan KONUNA fast með lófunum, smeygði sér eftir smátíma úr buxunum og hafði við konuna samfarir í þessari stellingu um leið og hann flengdi hana og ýmist þrýsti fast á rass hennar eða lét hann lyftast upp. Þetta varð fremur munúðarfull athöfn.
Þessar sögur sýna skýrt og greinilega að hér var um ástarsamband drottnara og undirgefins að ræða þar sem bæði höfðu mikla ánægju af öllu, fundu upp á nýjum leikjum og þróuðu um leið með sér vináttu.
-
Þegar mjúkur drottnari varð hræddur við myrkar hvatir símar.
Þótt samvistir HANS og KONUNNAR stæðu ekki langan tíma, voru þau alltaf saman þessar vikur í sólríku borginni um sumarið eftir að þau hittust. Þessi nánu kynni gerðu þeim kleift að þróa með sér alls kyns samskipti sem sum voru alls ekki mjúk. HANN hefur hingað fyrst og fremst skýrt frá þessum mjúku hliðum og lagði á þær áherslu í fyrri athugasemd sinni við söguna. En reglurnar sem hann kom þar með þróuðust í samskiptum við KONUNA. Þetta eru góðar reglur, finnst honum, en heiðarlegt er að segja að þær urðu til þegar hann fór að óttast hvernig framhaldið yrði væru ekki ákveðnar hömlur settar.
KONAN var alin upp í gömlu þrælaríki í Bandaríkjunum þar sem þrælar voru hýddir til blóðs af minnsta tilefni, oft af lítilli eða engri ástæðu, og stundum svo að nærri gekk lífi þeirra. Hún var yngsta dóttir af öðru hjónabandi föður síns sem var um sextugt þegar hún fæddist. Afi hennar og amma í föðurætt höfðu verið ungir og misnotaðir þrælar en þeir fengu frelsi almennt 1863. En eftir að þrælahald var afnumið stofnuðu hvítir menn með sér samtök til að halda leysingjunum niðri, frægustu samtökin voru Ku Klux Klan. En einnig gat ofbeldið verið einstaklingsbundið, þrælar fengu ekki að nema land í vestri heldur skyldu þeir vera kyrrir á upphaflegum stað og þjóna þar herrum. Húsbændurnir höfðu öll völd í Suðurríkjunum þangað til á 7. og 8. áratug 20. aldarinnar og réðu bæði lögreglu og dómstólum. Dæmi um pyntingar og aftökur hvítra manna á svertingjum frá fyrri hluta þessarar aldar eru mýmörg.
KONAN ólst upp þegar þessar aðstæður voru að breytast en héldust samt áfram að hluta. Hún lenti samt aldrei í höndunum á hvítum óaldalýð en hún vissi um marga sem sættu slíkri meðferð. En fyrir HONUM var samt athyglisverðast að kynnast því hvernig ofbeldi samfélagsins mótaði dökkt fólk á margvíslegan hátt, t.d. í uppeldisvenjum. Sú kenning að ofbeldi orsaki ofbeldi er nefnilega hárétt. Konan lýsti uppeldisaðferðum foreldra sinna; börnin voru reglubundið hýdd með gaddasvipu. Í skólanum sem var aðeins fyrir svertingja, með kennara sem allir voru dökkir á hörund, voru nemendur hýddir með svipum, jafnt drengir sem stúlkur, langt fram á táningsár. Karlkyns kennari hýddi hana síðast 17 ára gamla, ekki opinberlega að vísu en nakta og með samþykki prestsins sem fylgdist með hýðingunni sem fulltrúi skólastjórnar. Hún fékk að kenna á gaddasvipu móður sinnar síðast 19 ára. Eftir það flutti hún að heiman. Hun minntist samt móður sinnar með mikilum söknuði og sagði að móðirin hefði yfirleitt sýnt sér mikla hlýju, enda var KONAN yngsta barnið, en nefndi raunar að sér hefði sennilega verið haldið lengur sem barni vegna þessa. Hann sá enga ástæðu til að draga þessar frásagnir hennar i efa enda voru þær allar í samræmi við það sem hann hafði lesið sér til um.
Veglaus 35 ára KONAN kallaði hann jafnan “daddy” og honum varð ljóst að með undirgefni sinni var hún að breyta sér í það barn sem hún einu sinni var. Það var sama hve hart hann flengdi konuna, hún bað hann aldrei að draga úr hörkunni. Þvert á móti snérust draumar hennar um harðara BDSM. Hún gat vel hugsað sér gaddasvipu en tók samt fram að hún vildi ekki vera hýdd til blóðs! Einhver takmörk hafði hún þó. Þegar hann hafði flengt hana lengi eins fast og hann gat fór hún að kalla “Ég elska þig”!
Hann neitaði að kaupa gaddasvipu, fannst það ekki taka því í tvær til þrjár vikur og hann kenndi konunni að njóta beinnar snertingar handa hans. Það var hægt að gera þá svo margt með höndum, bæði til að auka munúð og beinan sársauka. Í stað þess að binda hana eins og hún bað um var hún höfð alls nakin lengi eins og áður er vikið að, til að undirstrika auðmýktina fór hann gjarnan með öll fötin hennar í sérstakan læstan skáp á hótelinu sem hann einn vissi um hvar var. Hann átti sloppinn, sem hún stundum fékk að klæðast til að forðast kælingu þegar kvöldaði.
Þjónusta hennar nakinnar við hann var af mörgum toga. Allt sem honum datt í hug. Stundum sat hann við skrifborðið, sem var all stórt, og lét hann granna konuna fara undir skrifborðið og vera þar á hnjánum, að vísu oft með púða undir þeim. Stundum fékk hún ekkert að gera þar en stundum fékk hún tilskipun um að fitla við kynfæri hans, sjúga lim hans. Hún var iðin við það og hafði af því eiginlega meiri ánægju en hann.
Einu sinni læsti hann konuna inn í klæðaskápnum og fór burt í klukkustund. Þegar hann kom til baka skalf hún af hræðslu og grét. Samt vildi hún helst að hann endurtæki leikinn síðar.
Hún var farin að kvarta um það að setjast við morgunverð vegna verkja í sitjandanum.
Nú fór hann að verða hræddur. Leikurinn gerðist æ grimmari með hverjum degi sem leið. Konan setti í raun engin mörk. Gat hann virkilega orðið svona grimmur? Ekki hafði hann haldið það. Hann var að breytast í verri mann. Hann var ekki lengur þessi frjálslyndi og blíði Evrópubúi með sterka réttlætiskennd. Hann, hvítur maðurinn, var að breytast í þrælahaldara í Ameríku. Í stíl við gömlu plantekrueigendurna og Ku Klux Klan. Hann hafði lokkast inn í ákveðinni ofbeldismenningu og það með ánægju.
Þessu yrði að linna. Hann sagði við konuna: Engar fleiri læsingar í skáp. Þú krýpur ekki lengur undir skrifborðinu. Stórlega verður dregið úr hörku flenginga. Hún svaraði sviplaust: “So you decide”, verði þinn vilji! Um svipað leyti fóru grátköst konunnar vegna brottfarar hans að byrja. Hann fór nú að sýna konunnni sem mesta blíðu, hugga hana og hjálpa henni, m.a. fjárhagslega. Munúðin í samskiptum þeirra var óbreytt en hann var ákveðinn í því að hvítur þrælahaldari í Suðurríkjunum yrði hann aldrei! Enda var það fullkomin tímaskekkja. Hann vildi endurheimta sjálfan sig eins og hann var þegar hann vildi aðallega nudda konuna en hafði dulda drauma um létt BDSM.
Síðan er brátt áratugur liðinn og Mjúkur drottnari minnist allra munúðarfullu flenginganna og faðmlaganna og alls annars kynlífs með dökku konunni með söknuði. Skoðanir hans á BDSM mótast aðallega á þessari mjúku minningu. En stundum koma atburðir sem minna hann á dimmu hliðarnar í samskiptunum. Þeirra minninga nýtur hann varla, eða hvað? Hann er ekki viss.
-
Bonnie Finally Found
Um skýringu á tilvist þessa kvæðis og staðsetningu þessa sem lokaviðbótar við sögu Mjúks drottnara “Ginntur til að vera drottnari”, sjá eftirmála.
MY BONNIE LIES UNDER THE OCEAN.
This dismal poem was found written on an old paper in the attics of a house once occupied by a Dixie gentleman who died in 1859. It answers an old question who this Bonnie was, so often referred to in a famous song. (Þetta ömurlega kvæði fannst á gömlum pappírssnepli í loftinu í húsi þar sem herramaður úr Suðurríkjunum bjó einu sinni en hann dó árið 1859. Það svarar gamalli spurningu: hver var þesssi “Bonnie” sem alltaf er verið að syngja um) -
My Bonnie lies under the ocean.
My Bonnie lies under the sea.
My Bonnie lies under the ocean.
Oh bring back my Bonnie to me.
Bring back, bring back,
Oh bring back my Bonnie to me, to me
Bring back, bring back
Oh bring back my Bonnie to meMy Bonnie was a beautiful woman
At the house of Robert O. Lee.
I bought her for 200 dollars
A very fine bargain for me.Bring back, bring back, (etc)
Bonnie gave birth to five children
My finest slaves as you can see.
People say that is no wonder
With a robust father like me.Bring back, bring back, (etc)
My dear wife could never stand Bonnie
A very strange thing one must say
So Bonnie was sold to Jessie Thurmond
At an auction at Chesapeake Bay.Bring back, bring back, (etc)
But Jessie had problems with bourbon
Drunk he liked whipping his slaves.
That was his right for his pleasure
But not how a good man behaves.Bring back, bring back, (etc)
He gave her eighty-eight lashes
And that was the end of Bonnie
He brought her down to the ocean
Sinking her into the sea.Bring back, bring back, (etc)
I am old now and dying of fever
Going to Heaven to stay
I am sure I shall find there my Bonnie
I will never resell her away.Bring back, bring back, (etc)
The winds have blown under the ocean
The winds have blown under the sea.
The winds have blown under the ocean
And brought back my Bonnie to me.Brought back, brought back
Brought back my Bonnie to me, to me.
Brought back, brought back
Yes, brought back my Bonnie to me -
Efirmáli og skýring
“My Bonnie” er tilraun til sögulegrar afstæðishyggju. En um leið eru þetta vangaveltur um eðli drottnunar en þrælahald er sterkasta form þess fyrirbæris. Höfundur veltir fyrir sér notkun og misnotkun drottnunar, aðallega misnotkunar, því að þrælahald er í eðli sínu misnotkun á drottnun. Hann reynir að útskýra hvernig slík öfgafull drottnun getur breytt fólki í illmenni án þess þó að það geri sér grein fyrir því. Það er gert með því að útskýra þankagang fremur góðviljaðs, guðhrædds en um leið táknræns þrælaeigenda í Suðurríkjunum í núverandi USA á 19. öld og leggja honum orð í munn í ljósi þeirra hugsana sem þrælahald hefur í för með sér. Söguleg og bókmenntaleg dæmi sýna að verk þetta útskýri raunverulegt hugarástand á tilteknu tímabili sem e.t.v. er enn þá ríkjandi hjá mörgu fólki meir en almennt er talið.
Um leið er tilraun gerð til að skilja ástand í stórum hluta Bandaríkjanna með hliðsjón af fortíðinni og eru mannanöfnin valin með hliðsjón af því. Ljóðatilraun þessi er eins fjarri því að vera “politically correct” á bandarískan máta og hugsast getur og getur móðgað jafnt svertingja sem svertingjahatara þar í landi og þar með bæði frjálslynda og íhaldsmenn. Hins vegar hefði þesssi tilraun til ljóðagerðar aldrei átt sér stað hefði höfundurinn, sem er Mjúkur drottnari, ekki lent í þeirri stöðu að verða drottnari þar fyrir vestan.